「★ マトリクス さようなら™」
posted on 20 May 2005 22:15 by ayasohmaอัพครั้งนี้อาจจะดูเศร้าๆหน่อยนะ เพราะมันก็เป็นเรื่องที่เศร้าจริงๆน่ะแหละ..
-----------------------------------------------------------------------------
วันอาทิตย์ที่ 15 พ.ค. 2548 เวลาประมาณ10.30น. พ่อเอาลูกแมวตัวนึง ตัวเล็กกระจิ๊ดนึงประมาณ20เซนมาให้ดู พ่อบอกว่า มันตกลงมาจากหลังคาห้องเสียงชั้น2 น่ารักมากๆ ตาของมันยังปิดสนิท สายสะดือก็ยังคาอยู่เลย เราก็รอแม่มันมารับตัวไปอยู่นานสองนาน แม่มันก็ไม่มารับซักที.. ลูกแมวร้องเสียงดัง เราก็เลยไปเอานมมาให้มันกิน แล้วก็อุ้มมัน ไม่นานมันก็หลับ หลับง่ายมากๆเลยหละ วันนี้ดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ คงเพิ่งคลอดละซิเนี่ย แต่.. น่าร๊ากจังเลย~~ =[]= อาวหละ!! ในเมื่อแม่แกไม่มารับ เราจะดูแลแกเอง เราสัญญาไว้แบบนั้น ว่าเราจะดูแลให้ดีที่สุด จนกระทั้งจะถึงวันที่ต้องลาจากกัน งั้นตั้งแต่วันนี้... ชื่อของแกคือ"แมททริกซ์" แล้วกันนะ ^ ^ เพราะแกมีตัวMบนกบาลของแก~~
วันจันทร์ที่ 16 พ.ค. 2548 ต้องเอาแมวไปบ้านเพื่อนด้วย ไม่งั้นไม่มีใครดูแล พาแมททริกซ์ไปเที่ยวห้างด้วยหละ รู้ว่าเป็นความคิดที่แย่มากที่เอาไป เรารู้ว่ามันเล็กมาก แต่ก็ยังดันทุรังหอบหิ้วไปด้วยกันจนได้ พอกลับมาที่บ้านเพื่อนอีกครั้ง แมวตัวแดงเลย รู้สึกผิดมากๆ ไม่น่าเอาแกมาทนทุกข์กะชั้นเลย แต่มันก็ร้องๆๆ ดื่มนม แล้วก็หลับไปอีก เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ... ชั้นนึกว่าถ้านอนหน่อยคงจะแข็งแรงขึ้นล่ะมั๊ง ก็เลยปล่อยให้มันนอน คิดไปว่าถึงโตขึ้นเป็นแมวสันหลังยาวก็เอาวะ ทนได้.. กลับจากบ้านเพื่อนไปห้าง เพื่อไปซื้อของให้แมว เช่น ทรายเวลาที่มันฉี่ นมแมว แล้วก็หนังสือเลี้ยงแมว คิดไว้ซะไกล แมวชั้นต้องโตขึ้นอย่างดี แกจะเป็นสิ่งที่น่ารักสำหรับชั้นตลอดไป ในใจคิดแบบนั้น กะว่าเดี๋ยวคงต้องเอาที่นอนให้ซะแล้ว เพราะมันชอบนอนบนผ้าห่มของเรามาก ตลอดเวลาที่เก็บแมททริกซ์มาได้ เราจะอยู่ด้วยกันเสมอ .. เราอยู่ด้วยกันเสมอ .. เราไม่เคยไปไกลกันเกิน10เมตร เรารู้สึกว่าเรารักมันมาก เราคิดว่าตัวเองเป็นแม่แมวไปแล้วซะด้วยซ้ำ =[]=~~ ... วันนี้ยายขึ้นมาดูหน้าหลาน(?) ยายบอกว่าน่ารักดี เราก็.. ใช่ม้ายาย ใช่ม้า~~ เนี่ยแมวหนูเองนะเนี่ย หนูจะเลี้ยงเอง จนมันโตเลยหละ!! ยายไม่ต้องกังวลหรอก หนูจะเลี้ยงมันเอง^ ^ ...
วันอังคารที่ 17 พ.ค. 2548 ปิดเทอมวันสุดท้าย ดูสภาพแมวแล้วแข็งแรงดี ขนนิ่มมากๆ ตัวเล็กดี ถ้าให้นอนที่ในกล่องมันจะไม่ยอมนอน แต่เวลาเราอุ้มนอนที่ที่นอนเรามันก็จะหลับทุกที เราก็นอนเป็นเพื่อนมัน เรารู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนเรา มันร้องเสียงดังมากๆแล้วก็บ่อยด้วย แต่ถ้าอุ้มเมื่อไหร่ ก็จะหยุดร้องทุกที แล้วก็หลับไปในมือเรานี่แหละ น่ารัก.. น่ารักจริงๆ น่ารักมากๆเลยด้วย นี่ขนาดหมาย7ตัวที่บ้านเรา เรายังไม่รักมันขนาดนี้เลยนะเนี่ย นี่เรื่องจริง..
วันพุธที่ 18 พ.ค. 2548 เปิดเทอมแล้ว ไปเรียนตามปรกติ ฝากแมททริกซ์ไว้กับแม่ แม่ก็เอาไปฝากคนอื่นอีกที ตอนที่แม่จะออกไปข้างนอก ...
เลิกเรียนวันนั้น .. เรานั่งกินอาหารที่สวนอาหารกับเพื่อนอีกหลายคนทีเดียว แม่เราเดินเข้ามาหา แม่บอกว่ามีข่าวจะบอก เราถามว่าข่าวร้ายเหรอแม่ แม่บอกว่า ใช่ .. เราเริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก็แกล้งถามไป เรื่องแมวใช่ไหมแม่? แม่ก็ตอบว่า ใช่ ... เรายังไม่อยากจะเชื่อ แต่มันหยุดถามอะไรไม่ได้แล้ว "แม่.. แมททริกซ์ตายใช่ไหม" .. เราอยากให้แม่พูดว่าไม่ใช่ เราอยากให้แม่บอกอย่างอื่น เช่น แมวไม่สบาย หรืออะไรแบบนั้น .. แต่คำที่เราได้ยินจากแม่ก็คือ "ใช่แล้วลูก" ....
.... รู้ไหมว่าเราช๊อกไปเลย แต่ก็ต้องแกล้งทำเหมือนไม่เสียใจ .....
ไปที่ร้านอาหารแถวๆร.ร. เราขอตัวไปเข้าห้องน้ำ บอกว่าปวดฉี่ แต่ความจริง ... มันไม่ใช่ ...
เราไปนั่งในห้องส้วมเพื่อร้องไห้ออกมา ร้องไม่หยุด แต่ต้องเก็บเสียงเอาไว้ ไม่ให้ข้างนอกได้ยิน เราร้องไห้อยู่ในนั้น ..
คือความรู้สึกมันบอกว่า .. แมททริกซ์ ... แมททริกซ์ ... แมททริกซ์ ... จากนั้นภาพก็ค่อยๆเริ่มขึ้นมา เป็นช่วงเวลาที่เราได้อยู่กับแมททริกซ์ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เราป้อนนม ตอนที่เราบ่นมัน และ ภาพที่เราร้องไห้ออกมาไม่หยุด ... มันนอนเล่นกับเรา เรามีความสุขมาก เรากล่อมมัน มันนอนหลับตาพริ้ม เรามีความสุข ที่ได้อยู่ใกล้ๆมัน แต่ความสุขนั้น ... มันกำลังจะจางหายไปตั้งแต่วันนี้ ...
... จะไม่มีเสียงร้องที่ดังกังวาลใสปลุกเราตั้งกะตี4อีกแล้ว ...
... จะไม่มีคนนอนบนผ้าห่มของเราอีกแล้ว ...
... จะไม่มีลูกชายของเราอีกแล้ว ...
... จะไม่มีวันต่อไปที่เราจะได้อยู่ ได้เล่นด้วยกันอีกแล้ว ...
น้ำตาไหลออกมา มันไม่หยุดอ่ะ ... ทำไมมันไม่ยอมหยุดซักที ... แค่แมวตัวนึง ทำไมมันไม่หยุด...
ตลอดเวลา4วันที่เรารู้สึกว่ามีคุณค่า ระยะเวลาที่เราดูมันเจริญเติบโต ระยะเวลาแห่งความทรงจำ..
.... ขอบคุณที่ให้วันเวลาดีๆนะ แมททริกซ์ ....
จะไม่ลืม.. เวลาที่เราได้เคยอยู่ร่วมกัน แม้จะสั้นก็ตามที ...
#1 By นปุงสกลิง on 2005-05-20 22:17